Ik kan nooit model worden

“Als ik in mijn Eva kostuum voor de spiegel sta, word ik geconfronteerd met mijn onzekerheden”– Mua Sher (32), moeder van Jade (7), Jill Zaira (6) en Anthony (5). Werkt als visagiste. Draagt maat 42-44.

Ik ben mijn hele leven al aan de vollere kant geweest. Vanaf mijn zestiende slikte ik de pil en kwamen de extra pondjes, door de hormonale veranderingen, aangevlogen.

Ik hou van lekker eten, dus ik lette niet echt op mijn eetpatroon. Het ging pas mis toen ik zwanger raakte van mijn drie kinderen.

Omdat ik mijn kinderen kort achter elkaar kreeg, had mijn lichaam niet voldoende tijd en rust om volledig te herstellen en gingen de pondjes er bij de laatste niet meer zo makkelijk vanaf.

Als ik in mijn Eva kostuum voor de spiegel sta, word ik geconfronteerd met mijn onzekerheden. Ik heb vanwege mijn bevallingen een buik-complex overgehouden. Hierdoor vind ik het lastig om goed zittende kleding te vinden die mijn taille accentueren. Momenteel ligt daar dus wel mijn focus.

Ik heb inmiddels wel geaccepteerd dat ik nooit meer op hetzelfde gewicht zal komen als op mijn 16e. Dat wil ik ook niet, want ook met dit lichaam zit ik lekker in mijn vel. Ik ga regelmatig naar de sportschool en ik let op mijn voeding. Het eten moet wel lekker zijn. Je zal me dan ook niet snel voorbij zien lopen met een bakje salade met een paar droge, troosteloze tomaten.

Soms gaat het wel eens mis en sla ik een uitgebreid 6- gangen diner op z’n Surinaams echt niet over

Natuurlijk sla ik de plank wel eens mis en eet ik soms iets wat niet echt verantwoord is. Maar ik herpak mezelf vrij snel en denk vervolgens goed na waar ik het ook alweer voor doe.

Mijn directe omgeving gaat er gelukkig goed mee om. Ze gaan er als vanzelfsprekend vanuit dat ik mij bewust ben van mijn (over)gewicht. ik hoor dan ook zelden negatieve opmerkingen. Ze accepteren mij zoals ik ben. In mijn familie zie je ook niet veel slanke mensen, waardoor ik ook niet opval. Het is een mengelmoes van van alles. Dus het “ideale” gewicht (maatje 34-36) wordt mij ook niet opgedrongen.

Curvy dames vind ik prachtig om te zien. Je hebt curvyness in alle soorten, vormen en maten. Je ziet in reclames altijd het westers ideale plaatje. Het is zelden tot nooit volslank. Terwijl dat ook heel erg mooi is, en soms zelfs mooier.

Daarom is het voor mij zo belangrijk om uit mijn comfort zone te stappen en mijn verhaal te vertellen. Om andere, curvy vrouwen te laten zien dat het prima is om jezelf te accepteren zoals je bent. Ik ben in mindere mate tevreden over mijn buik, maar dat weerhoudt mij er niet van om te laten zien wie ik ben.

Bepaalde kledingstukken hebben nou eenmaal wat meer body nodig en ben ik blij dat ik mijn curves heb om de kleding meer body te geven. Maar soms staat iets mij juist weer niet omdat ik op bepaalde plekken weer net iets teveel body heb. Who cares!

Ik weet dat ik niet lelijk ben. En de rest van mijn lichaam? Dat is gewoon een kwestie van smaak

Sinds mijn tienerjaren schuilt er wel een model in mij. Echter, te lang was ik in de veronderstelling dat ik nooit een model kon worden. Totdat ik hiervoor gevraagd werd. De hoogste tijd dus om uit mijn comfortzone te springen en als plus size model in de spotlights of fashion te stappen. Retespannend en best eng.

Maar ik voel me vereerd om deze doelgroep te mogen vertegenwoordigen. Vooral als donker model, want wij worden al helemaal ondervertegenwoordigd en ondergewaardeerd.

Ondanks mijn “tekortkomingen” sta ik er wel en mag ik er zijn. Al zeg ik het zelf. Tip: mocht je toch nog onzeker zijn over je buik? Lang leve het corrigerende ondergoed! Voor alles is een oplossing. Werk met de tools die je hebt.

Ik heb twee jonge “girly-girly” meiden die nu al te maken krijgen met social media. Ik probeer ze mee te geven dat ze mooi zijn zoals ze zijn en hoe ze eruit zien. Het maakt daarbij niet uit of je dik of dun bent. Ze mogen zich niet laten beinvloeden door de mening van een ander. Iedereen is uniek en heeft zijn/haar eigen schoonheid. De maatschappij waar we nu in leven zorgt ervoor dat je niet passief kunt zijn en je mond maar dicht moet houden. De huidskleur die mijn kinderen hebben maakt het leven al uitdagend genoeg en daardoor moeten ze sowieso hun mannetje kunnen staan! Ik ben zelf niet op mijn mondje gevallen, dus van een vreemde zullen ze het niet leren. Kom op voor jezelf en wees trots op wie je bent en hoe je eruit ziet.

Photo Courtesy of Ill Corporated Photography

Make up artist: MUA by Sher

Like Bebe Rose on facebook: https://www.facebook.com/beberosenl

Leave a Reply

Your email address will not be published.